سایت بندپی Bandpay.ir

معرفی گیاه گالِش اَنگیر (انگور فرنگی)

سایت بندپیگالِش اَنگیر (انگور فرنگی) با نام علمی لاتین (Gooseberry Plants (Ribes grossularia بوته بادوامی است که طول آن به دو متر می رسد. گیاه شاخه های چوبی دارد و بدون ساقه مرکزی است. برگ های آن معطر و رنگ سبز تیره دارند و بر روی شاخه های بلند گیاه به صورت یک درمیان جفت یا خوشه بیرون می آیند. در بهار گل های سفید مایل به سبز از محور خوشه ها آویزان شده و بعدا به میوه ارغوانی تیره انگور فرنگی تبدیل می شوند.

«گالش انگیر» به فارسی «انگور فرنگی» و به ترکی «فرنگ اوزومی» گفته می شود. در منطقه نور و کجور مازندران «گالش انگیر» و «گالش انگیرک» و در رودسر «دیوانگوری» نامیده می شود. گیاه شناسان هندی نام اصلی این گیاه را grossularia.R و سایر نام ها را نام های مترادف ذکر می کنند.

این گیاه بومی مناطق شمال و مرکزی اروپا و غرب آسیاست و به صورت خودرو در خاک های مرطوب در جنگل های شمال می روید.

خواص درمانی :

میوه های انگور فرنگی سرد و خشک است. خنک کننده، ملین و مسکّن درد است. در آلمان برگ های آن به عنوان مدر، سرد، خنک کننده و پاک کننده چرک مصرف می شود. دم کرده برگ ها و سرشاخه ها به عنوان مدر و برای تسکین روماتیسم و قابض و در موارد نقرس و ورم مفاصل و سنگ کلیه اثر مفید دارد. به علاوه در درمان اغلب انواع میگرن ها و سرفه های سخت و سیاه سرفه مفید است.

غرغره جوشانده آن برای تسکین درد گلو و ورم لوزه و بندآوردن خونریزی از لثه مفید است. در فرانسه معمول است که به عنوان مدر و در موارد سنگ مثانه و روماتیسم حدود ۴۰ گرم از برگ های خشک گیاه را در یک لیتر آب جوش دم و دو تا سه فنجان در روز می خورند. آخرین فنجان موقع خوابیدن خورده می شود.

متن: حسینعلی عباسی کیا

عکس: زهرا مهرعلی تبار

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دسته‌ها
آمار سایت
  • ۱
  • ۱,۱۶۱
  • ۱,۲۳۶
  • ۳۵,۰۸۹
  • ۳۶۷,۰۶۶
  • ۸,۱۶۱,۱۶۰
  • ۱۰۷,۵۸۷
  • ۷۲۳
  • ۷,۳۳۹
  • ۱۹ مرداد, ۱۴۰۱