سایت بندپی Bandpay.ir

معرفی گیاه گالِش اَنگیر (انگور فرنگی)

بازدیدها: 8

سایت بندپیگالِش اَنگیر (انگور فرنگی) با نام علمی لاتین (Gooseberry Plants (Ribes grossularia بوته بادوامی است که طول آن به دو متر می رسد. گیاه شاخه های چوبی دارد و بدون ساقه مرکزی است. برگ های آن معطر و رنگ سبز تیره دارند و بر روی شاخه های بلند گیاه به صورت یک درمیان جفت یا خوشه بیرون می آیند. در بهار گل های سفید مایل به سبز از محور خوشه ها آویزان شده و بعدا به میوه ارغوانی تیره انگور فرنگی تبدیل می شوند.

«گالش انگیر» به فارسی «انگور فرنگی» و به ترکی «فرنگ اوزومی» گفته می شود. در منطقه نور و کجور مازندران «گالش انگیر» و «گالش انگیرک» و در رودسر «دیوانگوری» نامیده می شود. گیاه شناسان هندی نام اصلی این گیاه را grossularia.R و سایر نام ها را نام های مترادف ذکر می کنند.

این گیاه بومی مناطق شمال و مرکزی اروپا و غرب آسیاست و به صورت خودرو در خاک های مرطوب در جنگل های شمال می روید.

خواص درمانی :

میوه های انگور فرنگی سرد و خشک است. خنک کننده، ملین و مسکّن درد است. در آلمان برگ های آن به عنوان مدر، سرد، خنک کننده و پاک کننده چرک مصرف می شود. دم کرده برگ ها و سرشاخه ها به عنوان مدر و برای تسکین روماتیسم و قابض و در موارد نقرس و ورم مفاصل و سنگ کلیه اثر مفید دارد. به علاوه در درمان اغلب انواع میگرن ها و سرفه های سخت و سیاه سرفه مفید است.

غرغره جوشانده آن برای تسکین درد گلو و ورم لوزه و بندآوردن خونریزی از لثه مفید است. در فرانسه معمول است که به عنوان مدر و در موارد سنگ مثانه و روماتیسم حدود ۴۰ گرم از برگ های خشک گیاه را در یک لیتر آب جوش دم و دو تا سه فنجان در روز می خورند. آخرین فنجان موقع خوابیدن خورده می شود.

متن: حسینعلی عباسی کیا

عکس: زهرا مهرعلی تبار

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

دسته‌ها
آمار سایت
  • ۰
  • ۱۵
  • ۱,۴۴۸
  • ۳۶,۴۵۵
  • ۲۶۲,۵۹۳
  • ۷,۹۷۲,۰۲۴
  • ۶۴,۶۳۱
  • ۷۲۸
  • ۷,۲۸۸
  • ۲۴ اسفند, ۱۴۰۰